سازمان بهزیستی بعنوان یکی از مهمترین نهادهای تخصصی ،اجتماعی،خدماتی و حمایتی کشور،نقش بسیار مهمی در کاهش آسیب های اجتماعی دارد ،آسیبهایی که هرروز با زایش و افزایش آنها چهره ای جدیدتر به خود می گیرند ،و جامعه با وجود آنها حالی ناخوشایند دارد،جامعه ایی که می بایست محل حشر و نشر کودکان،و نسل نوپای خود باشد،امروزه کانون مبارزه با آسیب های اجتماعی در سازمان بهزیستی حوزه ای تحت عنوان”اورژانس اجتماعی” می باشد که ذاتا با پرورش نیروهایی تخصصی و کاردان می تواند در کاهش این آلام اجتماعی نقش بسزایی داشته باشد،اما متاسفانه با ورود آسیبی قوی و مضر بنام سیاست یا بهتر بگویم سیاسی کاری،هرگز این نهاد اجتماعی نمیتواند به وظایف ذاتی و اجتماعی خود عمل کند، تا کماکان شاهد افول و زوال نقش موثر این سازمان در آسیب های اجتماعی باشیم
نقش بهزیستی در استان ما خود قصه ای است که سری دراز دارد،ودر سالهای اخیر خروجی این نهاد تخصصی و اجتماعی،چیزی جز نارضایتی،بی انگیزگی،رخوت و خمودی در بین پرسنل این نهاد تاثیر گذار نبوده که آن هم متاثر از ورود رویه های نامعمول و نامعقول قومیت گرایی و سیاسی کاری از طریق گماردن افرادی که تنها به مدارک و مدارج دانشگاهی خود فارغ از داشتن علم مدیریت اجرایی ،دلخوش بودند .
انتظار می رفت در کالبد خسته و مرده ی این سازمان ،دمی مسیحایی بدمد تا شاهد زوال بیش از پیش،رغبت و انگیزه نباشیم اما انگار دست منیت خواهی و منفعت طلبی سردمداران سیاست ،دوباره از آستین بهزیستی بیرون آمد و این بار کلام شیوای” گل بود و به سبزه نیز آراسته شد”در آن مصداق پیدا کرد تا همچنان کورسوی امید جامعه هدف و کارکنان خدوم به خاموشی گراید،مطالبه گری یکی از ارکان اساسی مدیریت است که از طریق داشتن تجربه و تخصص ،پاکدستی و تعهد در کنار داشتن کاریزمای خاص یک مدیر ،با زبانی رسا و بیانی گویا،از دل پیچ و خمهای اداری و اجرایی به دست می آید،تا اشتیاق را به جای استیصال برای سازمان تحت امر خود به ارمغان آورد
اما دریغ که زبان بهزیستی لال است…